Summer Vacation - Part 12

 Sumikat ang araw sa Isabela na may kasamang kakaibang sigla para kay Renz. Pagbaba niya ng hagdan, hindi na siya ang mahiyaing binata kahapon. Bagaman medyo maingat ang bawat hakbang dahil sa kaunting hapdi sa kanyang pagitan, may kakaibang "glow" sa kanyang mukha—ang kanyang mga matang chinito ay tila mas buhay, at ang kanyang kilos ay mas malambot at kampante.

Naabutan niyang nagkakape na si Tito Roman kasama sina Gardo at Rigor. Pagkakita kay Renz, napatigil sa pagtawa si Rigor at dahan-dahang ibinaba ang kanyang baso.

"Iba yata ang gising ng prinsipe natin, Roman," puna ni Rigor, habang sinusuri ang namumulang pisngi ni Renz. "Parang lalong kuminis, ah? At bakit parang... parang masarap ang tulog mo, iho?"

Napangiti lang nang makahulugan si Roman habang humihigop ng kape. "Siniguro ko lang na maganda ang kondisyon niya para sa trabaho ngayon."

Si Gardo naman ay hindi nagsasalita, pero ang kanyang malalalim na mata ay tila hinuhubaran na si Renz sa gitna ng hapag.

Habang nag-aayos sila ng gamit patungong bukid, biglang dumating ang isang mensahero mula sa barangay. May kailangang ayusin sa kooperatiba sa bayan, at dahil si Roman at Rigor ang mga opisyales ng samahan, kailangan nilang lumuwas agad.

"Pucha, ngayon pa?" reklamo ni Roman, ang kanyang tingin ay balisa habang nakatingin kay Renz at pagkatapos ay kay Gardo.

"Ayos lang 'yan, Roman. Mauna na kayo," wika ni Gardo, na may boses na kasing-lalim ng hukay. "Ako na ang bahalang mag-alaga sa pamangkin mo rito sa bukid. Tuturuan ko siyang mag-isa."

Ayaw man ni Roman, wala siyang magagawa. "Gardo, pre... huwag mong masyadong 'bugbugin' sa trabaho 'yan, ha?" babala ni Roman na may double meaning.

"Huwag kang mag-alala, Roman. Sisiguraduhin kong 'busog' sa kaalaman 'tong si Renz pagbalik niyo," sagot ni Gardo sabay ngisi.

Nang makaalis na ang jeep nina Roman, naiwan ang katahimikan sa pagitan ni Renz at Gardo sa gitna ng malawak na palayan. Dito na mas napagmasdan ni Renz ang itsura ng lalaking naiwan niyang kasama.

Si Gardo ay ang depinisyon ng isang "barakong probinsyano." Ang kanyang katawan ay hindi tulad ng mga gym-goers sa Manila na "aesthetic"; ang sa kanya ay purong lakas at kapal ng kalamnan. Ang kanyang balat ay kulay sunog na tanso, puno ng mga peklat mula sa mga damo at itak.

Ang kanyang dibdib ay malapad at balbon, na tila kumikinang sa pawis kahit hindi pa sila nagsisimulang mag-araro. Ang kanyang mga braso ay kasing-laki ng hita ni Renz, puno ng nanggagalaiting mga ugat. Kapansin-pansin din ang kanyang panga na laging tila nanggigigil, at ang kanyang amoy—isang matapang na kombinasyon ng tabako, pawis, at ang mabangis na amoy ng isang lalaking matagal nang walang babae.

"O, Renz... bakit ka nakatitig?" baritono ang boses ni Gardo. Tinanggal niya ang kanyang sando, inilantad ang kanyang malapad na likuran na puno rin ng balahibo pababa sa kanyang puwitan. "Tayo na roon sa may kubo sa gitna ng bukid. Masyadong mainit dito, doon muna tayo mag-umpisa ng 'leksyon' mo."

Perspective ni Renz: Kinakabahan ako. Iba ang dating ni Mang Gardo kapag wala si Tito Roman. Parang... parang mas mabangis siya. At yung laki ng katawan niya, parang kaya niya akong baliin sa isang kamay lang. Pero bakit imbes na matakot, parang gusto kong malaman kung paano siya humawak?

"M-mang Gardo, ano pong ituturo niyo sa akin?" tanong ni Renz habang sumusunod sa malalaking hakbang ng barako.

Huminto si Gardo at lumingon, ang kanyang mga mata ay nanunuot sa manipis na sando ni Renz. "Ituturo ko sa'yo kung paano ang tunay na 'pag-aani', iho. Yung tipo na kailangang pigain nang husto para lumabas ang katas."

Pagdating nila sa maliit na kubo sa gitna ng bukid, inilapag ni Gardo ang kanyang itak at hinarap ang binata. Ang init ng paligid ay tila nag-aalab, pero mas nag-aalab ang pagnanasa sa mga mata ni Gardo habang dahan-dahang lumalapit kay Renz.