Summer Vacation - Part 6

 Pagdating sa malawak na bukirin, ang sikat ng araw ay nagsisimula nang kumagat sa balat. Ang lupa ay mamasa-masa pa, at ang amoy ng putik at damo ay humahalo sa singaw ng init.

"Renz, dito ka sa harap ko. Hawakan mong mabuti ang hawakan ng araro," utos ni Tito Roman.

Dahil sa taas ng araro, kailangang bahagyang yumuko ni Renz. Sa posisyong ito, ang kanyang jersey shorts ay humapit nang husto, lalong nagpatingkad sa mabilog at siksik niyang hulihan. Pumuwesto si Roman sa mismong likuran ni Renz, halos idikit ang kanyang matigas na ari sa likuran ng binata para alalayan ito.

"Dapat matigas ang kapit mo, iho. Huwag kang papayag na ang araro ang magdadala sa'yo," bulong ni Roman sa tenga ni Renz. Habang ginagabayan ang mga kamay ng binata, ang kaliwang kamay ni Roman ay "aksidenteng" bumaba at humagod sa gilid ng hita ni Renz hanggang sa madampian ang mabilog nitong pwetan.

"T-tito, ang bigat po pala nito," hingal na sabi ni Renz, walang kamalay-malay na ang paghingal niya ay lalong nagpapainit sa tito niya.

"Ganyan talaga sa simula... kailangang makuha mo ang tamang baon," sagot ni Roman. Sa bawat pagtulak nila pasulong, sadyang idinidikit ni Roman ang kanyang puson sa likuran ni Renz. Ramdam na ni Roman ang matinding pagpintig ng kanyang alaga sa loob ng maong, nagngangalit sa bawat pagkiskis sa malambot na katawan ng pamangkin.


Nakamasid lang sina Gardo at Rigor mula sa gilid, lulunok-lunok habang pinapanood ang bawat galaw. Hindi na rin sila nakatiis.

"Roman, pre, pahingahin mo muna 'yang bata. Kami naman ang magtuturo ng tamang balanse," hirit ni Gardo habang lumalapit.

Pinanood ni Roman ang dalawa na may halong selos pero hinayaan niya ito para makapahinga ang kanyang sariling "init." Pinalitan ni Gardo si Roman sa likuran ni Renz. Ang malalaking palad ni Gardo ay hindi lang sa kamay ni Renz humawak—ipinatong niya ang isa niyang braso sa baywang ng binata at sadyang tinapik-tapik ang likuran nito pababa sa hulihan.

"Ayos ba, iho? Matigas ba ang kapit?" tanong ni Gardo sabay kindat kay Rigor na nasa kabilang gilid.

"O-opo, Mang Gardo. Pero parang... parang mas mahirap po kapag ganito," inosenteng sagot ni Renz habang pinupunasan ang pawis sa noo.

Sumalisi naman si Rigor. "Mali ang tayo mo, Renz. Dapat ganito." Sa pag-aayos daw ng "tayo" ni Renz, dumaan ang kamay ni Rigor sa likod ng tuhod ni Renz pataas sa hita, pasimpleng kinurot ang siksik na laman nito.

Magkakatinginan ang dalawa—sina Gardo at Rigor—ng nakakaloko sa tuwing makaka-iskor sila ng haplos. Ang bawat tapik sa likuran at bawat dampi sa balat ni Renz ay tila gasolina sa apoy ng kanilang pagnanasa.

Tito Roman: Pucha, itong dalawang 'to, sinasamantala na. Pero hindi ko sila masisisi. Kahit ako, gustong-gusto ko nang buhatin si Renz at dalhin sa lilim ng punong saging. Yung bawat ungol niya sa pagod, iba ang dating sa pandinig ko.

Gardo at Rigor: (Nagbubulungan habang tumatawa) "Ang lambot, pre. Akala ko marshmallow sa puti, pero ang siksik kapag nahawakan mo na. Sarap sigurong makitang nanginginig 'yan kapag talagang 'binayo' na natin."

Habang ang tatlo ay pilit na itinatago ang kanilang nagngangalit na mga "alaga," si Renz naman ay patuloy lang sa pag-aararo, tuwang-tuwa na marami siyang "natututunan" sa kanyang mga tito at kaibigan nito.

"Ang babait niyo po talaga, Tito! Salamat po sa pagtyatyaga sa akin," masayang sabi ni Renz habang nakangiti nang napakatamis sa kanila.

Dahil sa inosenteng ngiti na iyon, tila mas lalong uminit ang sikat ng araw at ang tensyon sa pagitan ng apat na lalaki.