Summer Vacation - Part 4

Gabi na nang maupo ang dalawa sa hapag-kainan. Ang tanging liwanag ay mula sa isang bumbilya na dinadapuan ng mga gamu-gamo. Nakahain ang mainit na tinolang manok, pero tila mas mainit pa ang tensyon na nararamdaman ni Tito Roman habang nakatingin sa pamangkin.

Si Renz ay nakasuot na ng maluwag na cotton shirt at shorts, pero dahil sa kinis at puti nito, tila nagliliwanag pa rin siya sa paningin ng tito niya. Amoy na amoy ni Roman ang sarili niyang sabon na gamit ng binata.

"Kain na, Renz. Pasensya ka na, simpleng probinsya lang ang buhay dito," ani Roman, habang nagsasalin ng kanin. Ang kanyang mga mata ay hindi maiwasang bumaba sa mapupulang labi ni Renz na sumisipsip ng sabaw.

"Naku, Tito, ang sarap po nito. Mas gusto ko po ang ganito kaysa sa mga fast food sa Manila," inosenteng sagot ni Renz sabay ngiti.

Habang kumakain, nagsimulang mag-usap ang dalawa tungkol sa buhay.

"Sa ganda ng lalaki mong 'yan, Renz, marami ka na sigurong napaiyak na babae sa Maynila, 'no? O baka naman... may special ka na doon?" tanong ni Roman, sinusubukan ang lalim ng karanasan ng pamangkin.

Umiling si Renz habang ngumunguya. "Wala po, Tito. Aral lang po talaga ako. Sabi po ni Mama, unahin ko muna ang pagtatapos. Minsan may mga nagyayaya, pero hindi ko po pinapansin. Wala pa po akong experience sa ganoon."

Napatigil sa pagsubo si Roman. Walang experience. Ang salitang iyon ay parang musika sa kanyang pandinig, lalo na’t sariwa pa sa isip niya ang nasilayan niya sa paliguan kanina.

"Ganoon ba? Mabuti 'yan. Pero alam mo, iho, sa probinsya... mas mabilis ang paglaki ng mga lalaki rito," sabi ni Roman na may bahagyang pilyong ngiti. "Dito, tinuturuan kaming humawak ng 'itak' nang maigi bago sumabak sa talahiban. Kailangang matigas ang kapit para hindi madulas."

Napakunot ang noo ni Renz, tila nag-iisip. "Ah, dahil po ba sa pagsasaka? Siguro nga po mahirap talagang humawak ng mga gamit sa bukid lalo na kung bago ka pa lang."

Napaubo si Roman para itago ang tawa. "Oo, iho. At ang mga gaya mo, kailangang 'mabinyagan' ng husto para hindi mabigla sa init. Huwag kang mag-alala, tuturuan kita kung paano ang tamang 'pag-araro.' Mahirap sa simula, pero kapag nakuha mo na ang ritmo, maghahanap-hanap ka na ng pagod."

"Talaga po, Tito? Sige po, gusto ko pong matuto. Kahit anong ituro niyo, gagawin ko," seryosong sagot ni Renz, ang mga mata ay puno ng determinasyon at inosenteng tiwala.

Sa isip-isip ni Tito Roman: Diyos ko, itong batang 'to... hindi niya alam kung gaano kapanganib ang mga sinasabi niya. 'Kahit anong ituro niyo, gagawin ko.' Kung alam mo lang kung ano ang tumatakbo sa isip ko ngayon, Renz. Gusto kong ituro sa'yo kung paano ang tunay na laro ng mga barako.

"Mabuti kung ganoon. Bukas na bukas din, sisimulan natin ang 'pagpapatigas' sa'yo," ani Roman habang matalim ang tingin sa binata. "Gusto kong makita kung hanggang saan ang itatagal mo kapag talagang 'binayo' ka na ng trabaho sa ilalim ng matinding araw."

"Kakayanin ko po, Tito Roman! Basta gabayan niyo lang po ako," masayang sagot ni Renz bago uminom ng tubig.

Napangiti na lang si Roman nang lihim. Sa isip niya, hindi lang pagtatanim ang ituturo niya sa pamangkin sa mga susunod na araw. Sa bawat salita ni Renz na walang malisya, lalong nag-aapoy ang pagnanasa ni Roman na mas masilayan pa ang "kagandahan" ng binata.