Ang Pagpitas sa Scholar - Part 1

 Ako si Nathaniel Reyes, pero mas kilala ng lahat bilang Nathan. Sa edad na labimpito, lulan ng isang malaking backpack at punong-puno ng kaba ang dibdib, nilisan ko ang tahimik naming baryo sa probinsya para makipagsapalaran dito sa Maynila. Isang nursing student—’yan ang pangarap na bitbit ko, ang maging isang magaling na nurse, kahit na sa totoo lang ay mukha pa rin akong pasyente sa sobrang puti at liit ng pangangatawan ko. Sabi nila, para daw akong porselana; isang maling sagi lang ay baka mabunot o mabali. Scholar ako sa isang sikat na unibersidad, at dahil kapos sa pera, ang tanging paraan para makaraos sa tirahan ay ang mamasukan bilang pansamantalang dorm manager sa pag-aari ng aking Tita Marites. Nursing ang kinuha ko dahil gusto kong mag-alaga, pero hindi ko akalain na sa loob ng dorm na ito, ako pala ang magiging sentro ng "pag-aalaga" ng mga lalaking nakapaligid sa akin.

Nagsimula ang lahat nang biglang isugod sa ospital si Tita Marites. Si Tita ang tipikal na "Donya" ng Sampaloc—laging naka-duster na seda, amoy mamahaling sabon, at may awtoridad na nakakatakot. Pero kahit sa gitna ng kanyang pagkakasakit bago siya isakay sa ambulansya, nagawa pa rin niyang ipaalala sa akin na bawal ang bisita at dapat ay maayos ang panunungkulan ko. "Nathan, ikaw na ang bahala rito. Huwag kang magpapaloko sa mga boarders," bilin niya habang hinihingal. Naiwan sa akin ang isang bungkos ng mga susi na tila naging kadena sa aking leeg, dahil sa oras na umalis ang ambulansya, naiwan ako sa isang bahay na puno ng mga lalaking hindi ko pa lubos na kilala.

Ang unang bumungad sa akin sa sala pagkaalis ni Tita ay si Sebastian Valderama, o "Baste." Siya ang captain ng basketball team sa unibersidad at isang Engineering student. Pagkatangkad-tangkad niya, halos anim na talampakan at dalawang pulgada, kaya tuwing kakausapin ko siya ay kailangan kong tingalain ang kanyang matipunong panga. Sun-kissed ang kanyang balat, isang patunay ng mahabang oras sa court, at ang kanyang mga braso ay puno ng mga ugat na lalong lumilitaw kapag nakahawak siya sa bola o sa kanyang mamahaling gym bag. Amoy Bleu de Chanel siya—isang amoy na napakayaman at napaka-dominante. Noong nagtama ang paningin namin, naramdaman ko ang kakaibang kaba; para akong isang maliit na ibon na tinitingnan ng isang agila. Hindi siya palakibo, pero ang bawat kilos niya ay may awtoridad na tila ba pag-aari niya ang bawat sulok ng dorm na ito.

Hindi pa man ako nakakahinga nang malalim, lumabas naman mula sa kusina si Dominic Zobel-Heredia, ang kilalang playboy ng campus. Science major siya sa College of Education, pero malayo ang itsura niya sa isang disenteng guro. Mas "bulky" ang kanyang katawan kaysa kay Baste—malalapad ang balikat at laging naka-fitted na cotton shorts na tila sinasadya para bumakas ang kanyang pagkalalaki. "So, ikaw pala ang bagong manager?" mapang-asar niyang tanong habang may nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi. Kilala si Dom sa tawag na "daks" sa buong unibersidad, isang bansag na hindi ko maintindihan noong una hanggang sa mapansin ko kung paano siya tumingin sa akin—mula ulo hanggang paa, tila ba tinitimbang niya kung gaano ako kadaling makuha. Ang presko ng dating niya, amoy bagong ligo na shower gel, at ang kanyang mapupungay na mata ay tila laging may itinatagong balak na hindi maganda para sa isang inosenteng tulad ko.

At ang huli, ang taong dapat sana ay katuwang ko sa pagpapatakbo ng dorm habang wala si Tita—si Tito Richard. Sa edad na tatlumpu’t siyam, siya ang depinisyon ng isang "Daddy." Kahit asawa siya ni Tita, hindi maikakaila na habulin pa rin siya dahil sa kanyang pagiging gym rat. Madalas siyang naka-sando lang sa loob ng bahay, kaya kitang-kita ang matitigas niyang dibdib at ang "v-line" na lumilitaw sa itaas ng kanyang baywang. Mayroon siyang malalim at baritonong boses na nakakapanghina ng tuhod kapag tinatawag ang pangalan ko. "Nathan, kung may kailangan ka, huwag kang mahihiyang kumatok sa kuwarto ko," sabi niya habang pinupunasan ang pawis sa kanyang leeg pagkatapos mag-workout. May kakaibang init sa kanyang mga titig na hindi ko maipaliwanag—isang uri ng pag-aalaga na tila lumalampas sa pagiging mag-tiyuhin. Sa ilalim ng bubong na ito, habang wala si Tita, naramdaman ko na ang pagiging nursing student ko ay hindi sapat para ihanda ako sa mga "pasyenteng" ito na tila ako naman ang gustong suriin at pitasin.