Linggo ng gabi. Katatapos ko lang maligo pagkatapos ng duty ko sa building. Nakasuot lang ako ng maluwag na basketball shorts at walang pantaas dahil sa sobrang humid ng panahon. Nakatapat ang electric fan sa akin habang kumakain ng late dinner, nang biglang mabulabog ang katahimikan ng sunod-sunod at mabilis na katok sa gate.
Tsk. Sino na naman kaya 'to?
Pagbukas ko ng gate, bumungad sa akin si Poypoy at Jun-jun. Pero imbes na ang mahinhin at kalmadong mga bata kanina, mukha silang nakakita ng multo. Namumutla si Jun-jun at halos maiyak na habang nakakapit sa braso ni Poypoy.
"Kuya Ric! Tulong po! Please!" halos mag-hysterical na sabi ni Poypoy.
"Bakit? Anong nangyari? May pumasok ba?" mabilis kong tanong. Bigla akong naging alerto, ang boses ko ay bumalik sa pagiging seryosong security guard. Handa na akong makipag-upakan kung may magnanakaw sa loob.
"May... may halimaw po sa kusina!" turo ni Jun-jun sa bahay nila, nanginginig ang boses.
Dali-dali akong tumawid sa kalsada. Pagpasok ko sa bahay nila, nakita ko sina Gino, Angel, at Baste na nakatayo sa ibabaw ng dining table. Si Angel, may hawak na sandok na parang espada; si Baste naman, nakatakip ng face mask kahit nasa loob ng bahay.
"Nasaan?" tanong ko, iginala ko ang paningin sa sala.
"Doon po... sa likod ng microwave," turo ni Gino, halos ayaw tumuro dahil sa takot.
Dahan-dahan akong lumapit sa kusina. Inasahan ko ay daga o ahas. Pero nang i-move ko ang microwave, may biglang lumipad. Isang malaking, itim, at lumilipad na ipis.
"AYYYY!" Sabay-sabay silang nagtilihan. Si Jun-jun, sa sobrang gulat, ay biglang napayakap sa likod ko. Ramdam ko ang maliliit niyang kamay na kumapit sa mga muscles sa likuran ko, habang ang mukha niya ay isinubsob sa balat ko.
"Huwag kayong malikot," utos ko.
Sa isang mabilis na galaw ng kamay—dahil sa bilis ng reflexes ko bilang guard—ay nahablot ko ang isang basahan at sa gitna ng paglipad ng ipis, nasalya ko ito sa sahig at tinapakan nang sapat lang para hindi na makagalaw.
Tahimik ang buong paligid.
"Wala na. Patay na," sabi ko nang kalmado.
Huminga silang lahat nang malalim, parang nabunutan ng tinik. Pero si Jun-jun, hindi pa rin bumibitaw sa pagkakayakap sa likod ko. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa likuran ko. Ang lambot ng kaniyang pagkakayakap, at amoy strawberry milk na naman ang buhok niya na dumidikit sa balikat ko.
"Jun-jun, okay na. Patay na 'yung ipis," bulong ko.
Dahan-dahan siyang bumitaw, namumula ang buong mukha. "S-sorry po, Kuya Ric. Natakot lang po talaga ako."
Bumaba na rin ang apat mula sa mesa. Lumapit sila sa akin, parang mga sumasamba sa isang bayani.
"Grabe, Kuya Ric! Ang bilis niyo! Hindi niyo man lang kinuha 'yung tsinelas, kamay lang?" manghang-manghang sabi ni Baste.
"Kaya nga po namin kayo tinawag... kasi alam naming safe kami sa inyo," dugtong ni Angel, habang ang mga mata niya ay nakatitig na naman sa hubad kong dibdib na bahagyang nangingintab pa dahil sa init.
"Salamat po uli, Kuya. Hero po talaga kayo," sabi ni Gino.
Bago ako makalabas, lumapit uli si Jun-jun at iniabot ang isang maliit na tupperware. "Luto po ni Mama 'to... Beef stew po. Para po sa inyo, kasi lagi niyo kaming tinutulungan."
Tiningnan ko ang tupperware, tapos tiningnan ko si Jun-jun. Napangiti ako nang bahagya. "Salamat. Matulog na kayo. At isara niyo nang maayos 'yung pinto."
Habang naglalakad ako pabalik sa bahay ko, bitbit ang ulam, hindi ko mapigilang isipin: Ano kaya ang sasabihin ni Elena kung makita niya akong 'hero' ng limang batang ito dahil lang sa isang ipis?
Mag-subscribe sa:
I-post ang Mga Komento
(
Atom
)
0 (mga) komento :
Mag-post ng isang Komento