Lihim sa Garahe ni Kumpare - Part 1

 Ang gabi ay nagsimula sa tawanan nina Mang Nestor at ng kanyang asawang si Aling Rosa, kasama ang matalik nilang kumpare na si Nato sa loob ng kanilang garahe. Ang hangin ay may bigat ng halumigmig at amoy ng sinunog na tuyo, habang ang mesa ay punung-puno ng pulutan at malamig na serbesa. Si Nato, na noon ay nakasuot ng isang polo shirt na hapit sa kanyang malapad na dibdib at makapangyarihang mga braso, ay mukhang isang hari sa gitna ng mga karaniwang tao. Dahil sa ilang buwan na ring tuyot ang kanyang buhay-pag-ibig at walang nakakasiping na babae, ang bawat lagok niya ng alak ay may kasamang kakaibang init na naghahanap ng mapagbabalingan.

"Gelo! Anak, dalhan mo nga kami rito ng dagdag na yelo at 'yung sisig na niluto ng nanay mo," sigaw ni Nestor habang tumatawa.

Lumabas mula sa kusina si Gelo, bitbit ang isang tray. Sa sandaling tumama ang paningin ni Nato sa binata, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para sa kanya. Ang puti ni Gelo ay parang porselana sa ilalim ng madilaw na ilaw ng garahe, at ang kanyang katawan—na bagaman lalaki ay may "slim-sexy" na hubog at manipis na baywang—ay agad na nagpagising sa matagal nang natutulog na gutom sa katawan ni Nato. Ang bawat hakbang ni Gelo ay tila isang marahang sayaw na nagpapatingkad sa kanyang pagiging "sariwa."

"Aba, kumpare, ito na ba si Gelo? Ang huling kita ko rito ay paslit pa na laging may uling sa mukha," wika ni Nato, ang boses ay naging malalim at garalgal, habang ang kanyang mga mata ay hindi maalis sa binti at baywang ng binata.

"Oo, Nato. Gelo, lumapit ka rito. Kilalanin mo ang Ninong Nato mo, ang kumpare kong pinakamalakas sa Marines noon. Ngayon ay big-time contractor na 'yan," pagmamalaki ni Nestor.

Lumapit si Gelo nang may paggalang, inilapag ang yelo sa mesa. "Magandang gabi po, Ninong," mahinhin niyang bati. Sa bawat paggalaw ni Gelo, napapansin ni Nato kung gaano kanipis ang tela ng kanyang suot na t-shirt na bahagyang bumabakat sa kanyang balingkinitang likod. Sa isip ni Nato, isang malutong na mura ang nagmura. Hayop sa ganda ang batang ito. Mas makinis pa sa mga babaeng nakasiping ko, saing niya sa sarili habang nararamdaman ang mabilis na pagdaloy ng dugo sa kanyang katawan.

"Napaka-guwapo at napaka-linis na bata, kumpare. Mukhang pang-artista," puna ni Nato, habang ang kanyang kamay ay tila may sariling isip na humawak sa balikat ni Gelo. Ramdam ni Nato ang lambot ng balat ng binata sa ilalim ng kanyang magaspang at ugating palad.

"Talagang pinalaki naming maigi 'yan, Nato. Aral muna bago ang lahat. Scholar 'yan sa unibersidad," singit naman ni Aling Rosa na kakarating lang bitbit ang platito ng mani. "Kaya lang, masyadong bahay-bata, kaya ganyan kaputi."

"Ayos 'yan, Rosa. Ang mga ganitong kaganda ang hitsura, dapat lang na iniingatan," sagot ni Nato, ngunit ang kanyang tingin ay nanatiling nakatitig sa mapulang labi ni Gelo na tila ba ayaw na niyang pakawalan.

Habang nagpapatuloy ang inuman, hindi na mabilang ni Nato kung ilang beses niyang pasimpleng sinundan ng tingin ang bawat kilos ni Gelo. Ang matagal na pagkauhaw niya sa laman ay tila nahanap ang lunas sa anyo ng isang binatang hindi marunong lumaban at puno ng kawalang-malay. Bawat tawa nina Nestor at Rosa ay nagiging malabo na sa pandinig ni Nato; ang tanging naririnig na lamang niya ay ang sarili niyang mabilis na paghinga habang iniisip kung gaano kasarap ariin ang ganoong kasariwang katawan sa gitna ng dilim.