Napatitig ako kay Jun-jun. Sa kanilang lima, siya ang pinakamaliit at pinakamukhang bata. Ang kaniyang balat ay parang porselana sa sobrang kinis, at ang mga mata niyang malalaki at nangungusap ay tila nakatingin sa isang superhero. Sa totoo lang, kung hindi ko alam na lalaki siya, mapagkakamalan ko siyang isang napakagandang bata o isang china doll.
Kahit kailan, hindi ko pa hinayaan ang ibang lalaki na humawak sa akin nang ganoon—maliban na lang kung sa trabaho at kailangan ng frisk search. Pero sa titig ni Jun-jun, parang nawala ang pagiging masungit ko. Mukha siyang inosente at talagang manghang-mangha.
Sige na nga, saisip-isip ko. Wala naman sigurong mawawala.
"Sige," maikli kong sagot sabay unat ng kanang braso ko at pag-flex nito nang bahagya.
Lumitaw ang naglalakihang muscles ko—ang biceps ko ay umalsa na parang isang matigas na bato, at ang mga ugat sa braso ko ay mas lalong naging bakas. Narinig ko ang sabay-sabay na paghapos ng hininga ng apat na kasama niya.
Dahan-dahang itinaas ni Jun-jun ang kaniyang maliit at mapuputing kamay. Nang dumampi ang dulo ng mga daliri niya sa balat ko, naramdaman ko ang init ng kaniyang palad. Para siyang humahawak sa isang mamahaling gamit na baka mabasag.
"Hala... ang tigas," bulong ni Jun-jun. Nanlaki ang kaniyang mga mata habang hinahawakan ang buong braso ko. "Kuya Ric, parang bakal po talaga. Hindi po ba kayo nasasaktan kapag tumitigas 'to nang ganito?"
Natawa ako nang mahina, isang bihirang pagkakataon para sa isang taong tulad kong laging seryoso. "Hindi. Normal lang 'yan kapag nag-eensayo ka."
Dahil sa tapang ni Jun-jun, tila nabuhayan din ng loob ang iba.
"Ako rin po, Kuya! Sandali lang!" sabi ni Angel, at bago pa ako makatangi, naramdaman ko na ang malalambot nilang mga kamay sa balikat at braso ko.
Napalibutan ako ng limang "soft boys." Amoy strawberry, vanilla, at mamahaling pabango ang paligid ko habang sila ay abalang-abala sa pag-usisa sa katawan ko. Para akong isang dambuhalang rebulto sa gitna ng isang museum, at sila naman ang mga bisitang hindi makapaniwala sa nakikita.
"Kuya Ric, ang bango niyo rin po kahit pawisan," sabi ni Baste habang malapit ang kaniyang mukha sa balikat ko, tila sinisinghot ang natural na amoy ng pagkalalaki ko.
Nakaramdam ako ng kakaibang kaba sa dibdib—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa atensyon na ibinibigay nila. Simula nang umalis si Elena, ito ang unang beses na naramdaman ko uli na parang "importante" ako, o hinahangaan. Kahit na alam kong masyado silang malambot para sa akin, nakakatuwa ang kakyutan nila.
"O, sige na, tama na 'yan," sabi ko sabay bawi ng braso ko bago pa ako tuluyang mahiya. "Baka kung saan pa mapunta 'tong 'touching' niyo."
"Salamat po uli, Kuya Ric!" sabay-sabay nilang sabi habang kumakaway pa ang ilan sa kanila.
Nang makalabas ako ng bahay nila at makabalik sa sarili kong garahe, nakita ko ang sarili ko sa salamin. May maliit na ngiti sa labi ko. Napatingin ako sa braso ko—parang nandoon pa rin ang init ng mga kamay nila.
Mag-subscribe sa:
I-post ang Mga Komento
(
Atom
)
0 (mga) komento :
Mag-post ng isang Komento