Katas ng Barako: Alay sa Tatlong SHS - Part 1

 Ang bugso ng hangin sa labas ay humahampas na sa mga bintanang bubog ng guardhouse. Signal No. 2 na raw sabi sa balita—papatingit ang banta ng bagyong "Enteng." Sa loob ng maliit na poste, halos mapuno ni Brando ang espasyo. Ang 6'2" niyang barakong pangangatawan ay tila nakakulong sa masikip na unipormeng puti na halos pumutok na ang mga tahi sa balikat.

Tahimik ang lobby ng dorm, tanging ang haginit lang ng ulan at ang mahinang ugong ng lumang electric fan ang naririnig. Biglang bumukas ang pinto ng lobby. Tatlong anino ang mabilis na pumasok, basa ang mga suot na hoodie, pero tawa nang tawa.

"Grabe, Kuya Brando! Akala ko tatangayin na kami ng hangin sa labas!"

Una nang pumasok si Kenzo. Siya ang pinaka-bibo, 17 years old, Grade 12. Kahit basang-basa, bakas ang pagka-mestizo at ang amoy ng mamahaling pabango na humahalo sa amoy ng basang kalsada. Hanggang balikat lang siya ni Brando, kaya kailangang tumingala para makipag-eye contact.

"Sir Kenzo, bakit po kayo lumabas? Bawal na po 'yan, baka mapahamak kayo sa bagyo," babala ni Brando, ang boses ay malalim at baritonong probinsyano.

"Chill lang, Kuya. Bumili lang kami ng makakain, nakaka-stress mag-review eh," sagot naman ni Iñigo,  Grade 12 din. Matangkad siya kung itatabi sa mga kaklase niya (5'5"), pero sa harap ni Brando, mukha siyang kawayan na pwedeng mabali sa isang pitik lang. Hawak niya ang dalawang malalaking paper bag ng Jollibee at isang tray ng kape.

Sumunod naman si Anton, ang bunso sa grupo, 16 years old at nasa Grade 11 pa lang. Siya ang pinakamaliit (5'2"), halos hanggang dibdib lang ni Brando. May bitbit siyang plastik ng mainit na Pares. "Kuya Brando, opo, alam namin delikado. Kaya nga dinalhan ka namin nito eh. Para hindi ka lamigin dito sa poste."

Pumasok ang tatlo sa loob ng maliit na guardhouse. Biglang sumikip ang mundo ni Brando. Ang tatlong "petite" na estudyante ay nakapaligid sa kanya, bawat galaw nila ay nagbubungguan ang kanilang mga balikat sa matitigas na braso ng guwardiya.

"Naku, Sir, huwag na po. Nakakahiya, trabaho ko po ito," tanggi ni Brando, kahit na ang totoo ay kanina pa kumakalam ang sikmura niya sa lamig.

"Sus, Kuya Brando, 'wag nang pabebe," biro ni Kenzo habang inilalabas ang mainit na Pares at inilalapag sa maliit na desk. "Opo, alam naming 'mabait' ka, pero tropa na tayo 'di ba? Sayang naman ang laki ng katawan mo kung magugutom ka lang dito. Kain na, Kuya. Treat namin 'to."

Napakamot sa ulo si Brando, isang ugali niya kapag nahihiya o natutuwa. "Salamat po, Sir Kenzo... Sir Anton, Sir Iñigo. Ang bait niyo po sa akin."

"Wala 'yon, Kuya. Masarap ka kaya... I mean, masarap kasama ang gaya mo, safe na safe kami," sabi ni Iñigo habang palihim na kinukunan ng video ang malalaking kamay ni Brando na humahawak sa maliit na kutsara.

Habang humihigop ng mainit na sabaw si Brando, hindi niya napapansin na ang tatlong estudyante ay hindi lang nakatingin sa pagkain. Nakatingin sila sa kung paano humihigpit ang puting tela ng uniporme niya sa bawat paggalaw ng kanyang malalapad na balikat. Ang "suhol" ay tapos na; ang susunod na yugto ay nagsisimula na sa bawat malagkit na tingin ng tatlong "pilosopo."