Naglakad sila pabalik sa kubo habang ang araw ay unti-unti nang lumulubog, dala ang isang lihim na tanging ang batis at ang talahiban lang ang nakakaalam.
Naglalakad pabalik sa kubo ang apat habang ang langit ay nagkukulay kahel at lila. Ang katahimikan ng paligid ay binabasag lamang ng tunog ng kanilang mga tsinelas sa tuyong lupa. Sina Gardo at Rigor ay may mga nakakalokong ngiti sa labi, bakas sa kanilang mga mukha ang labis na satispaksyon mula sa naganap sa batis.
Pagdating sa tapat ng bakuran ni Tito Roman, huminto ang dalawang barako.
"O paano, Roman? Bukas na lang ulit. Mukhang kailangan ng 'prinsipe' mo ng mahabang pahinga," biro ni Gardo habang tinatapik ang balikat ni Renz na tila nanlalambot pa ang mga tuhod.
"Salamat, Gardo, Rigor. Bukas ulit sa bukid," sagot ni Roman na may makahulugang tingin sa dalawa.
"Sige, Renz. Magpalakas ka, iho. Marami pa tayong 'aararuhin' bukas," huling hirit ni Rigor bago sila tuluyang naglakad palayo, nilalamon ng paparating na dilim.
Naiwan ang magtiyuhin sa loob ng bahay. Ang tanging naririnig ay ang huni ng mga kuliglig sa labas. Si Renz ay agad na naupo sa mahabang bangko na kawayan, bagsak ang katawan at tila lutang pa ang isip. Ang kanyang mapuputing hita ay may mga bakas pa ng pamumula mula sa mahihigpit na hawak nina Gardo kanina.
Perspective ni Renz: Parang panaginip ang lahat. Bakit hindi ako nagalit? Bakit parang gusto ko pa? Ang sakit ng katawan ko pero ang gaan ng pakiramdam ko. Si Tito Roman... iba na ang tingin ko sa kanya ngayon. Hindi na lang siya tito... siya ang lalaking bumiyak sa pagkatao ko.
Lumapit si Tito Roman, dala ang isang baso ng mainit na barakong kape. Inilapag niya ito sa tabi ni Renz at marahang naupo sa tabi ng binata. Ramdam ni Renz ang init na nagmumula sa matipunong katawan ni Roman, ang amoy ng pawis at tubig-batis na tila naging paborito na niyang pabango.
"Napagod ka ba nang husto, iho?" malambing na tanong ni Roman. Inilagay niya ang kanyang malapad na palad sa batok ni Renz at dahan-dahang pinisil-pisil ang mga kalamnan doon.
"O-opo, Tito. Pero... okay lang po ako. Masarap po ang pakiramdam," mahinang sagot ni Renz, isinasandal ang kanyang ulo sa balikat ng tito niya.
Dahil madilim na at sila na lang ang tao, hindi na napigilan ni Roman ang kanyang sarili. Ang kanyang kamay na nasa batok ay dahan-dahang bumaba sa likod ni Renz, hinahaplos ang bawat kurba ng gulugod ng binata hanggang sa marating ang baywang nito.
"Alam mo, Renz... sa Maynila, siguro ayaw mo ng ganitong pagod. Pero dito sa probinsya, ang pagod ang nagpapatunay na lalaki ka na," bulong ni Roman sa tenga ni Renz. "At dahil napaka-sipag mo sa bukid at sa batis... may premyo ka sa akin."
Dahan-dahang iniharap ni Roman si Renz sa kanya. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng lampara, nakita ni Roman ang mga matang chinito ni Renz na puno ng paghanga at pagnanasa. Hindi na naghintay si Roman; hinawakan niya ang baba ng binata at sadyang idinikit ang kanyang mga labi sa labi ni Renz—isang halik na amoy kape at alak, isang halik na selyo ng kanilang lihim na ugnayan.
"T-tito..." ungal ni Renz sa gitna ng halik, ang kanyang mga kamay ay kusang gumapang sa balbon na dibdib ni Roman.
"Hush, iho. Tayo lang ang narito. Kahit anong gawin natin, walang makakaalam," sagot ni Roman habang ang kanyang kamay ay nagsisimula nang bumaba sa garter ng shorts ni Renz. "Gusto ko, ngayong gabi, ako lang muna ang mag-aalaga sa'yo. Walang Gardo, walang Rigor. Ako lang."
Inakay ni Roman si Renz patungo sa kwarto, kung saan ang malamig na simoy ng gabi ay muling mapapalitan ng nag-aapoy na pagnanasa ng magtiyuhin.
Pumasok ang magtiyuhin sa maliit na silid na tanging ang liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana ang nagsisilbing ilaw. Ang amoy ng tuyong kahoy at ang bango ni Renz ay humahalo sa amoy ng pawis at barakong katawan ni Tito Roman.
Isinara ni Roman ang pinto at agad na idinikit si Renz sa dingding na kawayan. Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa; muling sinakop ng kanyang mga labi ang mapupulang labi ng pamangkin. Ang halik na ito ay mas malalim, mas gutom, at mas may pag-angkin kaysa sa batis.
Ang Pagluhod ni Renz
"Tito... gusto ko pong bawian kayo sa lahat ng pagtuturo niyo sa akin," bulong ni Renz habang hinihingal.
Sa kanyang sariling kusa, dahan-dahang lumuhod ang inosenteng binata sa harap ng kanyang tito. Ang kanyang maputing tuhod ay sumayad sa banig. Dahan-dahan niyang ibinaba ang maong ni Roman hanggang sa lumabas ang nagngangalit at tila bakal sa tigas na pag-aari ng tito niya.
Nanlaki ang mga mata ni Renz sa laki at bagsik nito, pero dahil sa nag-aapoy na pagnanasa, dahan-dahan niya itong hinawakan. Sinimulan niyang isubo ang dulo nito, pinaglalaruan ng kanyang dila ang bawat ugat na bumabakat.
Perspective ni Tito Roman: Pucha, Renz... Napahawak si Roman sa ulo ng pamangkin, ang kanyang mga daliri ay bumaon sa buhok nito. "Ganyan nga, iho... sipsipin mo lahat ng pagod ko sa bukid."
Ang bawat paggalaw ng ulo ni Renz ay tila nagpapasabog sa katinuan ni Roman. Ang init ng bibig ng binata at ang inosenteng paraan ng pagsuot-labas nito ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ng barako. Hindi nagtagal, hinila ni Roman si Renz pataas at inihiga sa papag.
"Ngayon, Renz... ako naman ang magpapatuloy sa training mo," paos na wika ni Roman.
Itinaas ni Roman ang magkabilang binti ni Renz at isinampa sa kanyang malalapad na balikat. Sa posisyong ito, lantad na lantad ang makinis at maputing hita ni Renz pati na ang mamula-mulang butas ng binata na kanina lang ay pinagpiyestahan nina Gardo at Rigor. Pero ngayon, si Roman lang ang may karapatan.
Kumuha si Roman ng kaunting langis ng niyog sa tabi ng higaan at ibinuhos ito sa kanyang palad. Hinaplos niya ang nag-aapoy niyang kargada bago ito dahan-dahang itinapat sa pintuan ng pagkatao ni Renz.
"Tito... dahan-dahan lang po... ang laki niyan," pakiusap ni Renz habang ang kanyang mga kamay ay nakakapit nang mahigpit sa gilid ng papag.
"Kaya mo 'to, iho. Dito mo mapapatunayan na hindi ka na batang Manila," sagot ni Roman sabay biglang pagdiin.
Napasigaw si Renz, isang mahaba at paos na sigaw na narinig hanggang sa labas ng kubo. Ang matagal at malalim na pagpasok ni Roman ay tila humahati sa kanyang katawan, pero kasabay nito ay ang matinding sarap na bumabalot sa kanyang puso. Ang bawat bayo ni Roman ay sadyang mabagal sa simula—malalim, madiin, at tila binibilang ang bawat pulgada ng loob ni Renz.
Habang tumatagal, bumibilis ang ritmo ni Roman. Ang tunog ng pagtama ng kanilang mga balat ay sumasabay sa huni ng mga kuliglig. Ang pawis ni Roman ay pumapatak sa dibdib ni Renz, lalong nagpapadulas sa kanilang pag-uugnayan.
"Ahhh! Tito! Huwag po kayong hihinto! Ibaon niyo pa po!" ungol ni Renz, ang kanyang inosenteng mukha ay puno na ng pawis at pagnanasa. Ang bawat tulak ni Roman ay nagpapaalon sa kanyang mabilog na hulihan.
Sa huling bahagi ng kanilang "solo training," naramdaman ni Roman ang papalapit na rurok. Mas lalo niyang pinalalim ang bawat bayo, tila gustong markahan ang bawat sulok ng loob ni Renz ng kanyang pagkatao. Sa isang matinding at matagal na pagdiin, sabay silang napahiyaw.
Ang init ni Roman ay tuluyang bumugso sa kaloob-looban ni Renz, isang matagal at paulit-ulit na pagpakawala na tila walang katapusan. Nanginginig ang buong katawan ni Roman habang nakadagan sa pamangkin, habang si Renz naman ay napayakap nang mahigpit sa tito niya, ang kanyang sariling init ay kumalat din sa kanyang puting tiyan.
Nakahiga silang dalawa sa banig, hingal na hingal at puno ng lagkit. Pinunasan ni Roman ang noo ni Renz at hinalikan ito sa noo.
"Magaling, iho. Pasado ka sa unang gabi ng training natin," bulong ni Roman.
"Salamat, Tito. Mukhang... gusto ko pa pong matuto bukas," sagot ni Renz bago ito tuluyang nakatulog sa piling ng kanyang barakong tito.
0 (mga) komento :
Mag-post ng isang Komento