Soft Boys, Hard Guard - Part 10

 Sa loob ng madilim na kwarto, tanging ang bawat hininga namin ni Jun-jun ang nangingibabaw. Ang init ay tila hindi na nanggagaling sa panahon kundi sa tensyong namumuo sa pagitan naming dalawa. Isang linggong pagtitimpi, isang linggong pangungulit ng limang batang ito, at ngayon—heto ang pinaka-bunso sa kanila, nakaluhod sa pagitan ng mga binti ko.

Hinawakan ko ang kaniyang panga. Ang kinis ng balat niya ay parang sutla sa magaspang kong palad. Dahan-dahan ko siyang iniharap sa akin. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakita ko ang bahagyang panginginig ng kaniyang mga labi. Mapangahas siya, oo, pero sa bawat titig niya ay bakas ang kaba ng isang taong ngayon pa lang sasabak sa ganitong uri ng laban.

"Jun-jun, sigurado ka ba rito?" paos kong tanong. Ang boses ko ay tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa.

Hindi siya sumagot sa salita. Sa halip, siya ang unang lumapit. Isang dampi ng kaniyang labi sa akin—mahiyain, inosente, at tila nagtatanong. Pero para sa isang lalaking tulad ko na matagal nang nauuhaw, ang damping iyon ay parang mitsa sa isang dinamita.

Nilamon ko ang kaniyang mga labi. Ang halik ko ay hindi katulad ng sa kaniya; ito ay gutom, matigas, at puno ng lakas ng isang Ric na matagal nagpigil. Napa-ungol siya nang mahina, ang kaniyang maliliit na kamay ay kumapit nang mahigpit sa aking mga traps at balikat, tila nagugulat sa bagsik ng aking pagtugon.

"H-hindi ko alam na... ganito pala..." pabulong niyang sabi nang maghiwalay ang aming mga labi, habol ang hininga. "Ang bigat ng kamay mo, Kuya Ric."

"Sabi ko sa iyo, hindi ako laro, Jun-jun," sagot ko habang dahan-dahang hinahawakan ang laylayan ng kaniyang oversized na puting t-shirt.

Itinaas ko ang kaniyang suot. Dahan-dahan, hanggang sa lumabas ang kaniyang maputing tiyan, ang kaniyang manipis na baywang, hanggang sa tuluyan ko itong mahubad. Sa harap ko, si Jun-jun ay tila isang porselanang pigurin—maputi, malambot, at walang kalaban-laban sa laki ko. Napalunok ako nang makita ang kaniyang dibdib na mabilis na tumataas-baba dahil sa kaba.

Kinuha ko ang kaniyang mga kamay at ipinatong sa sarili kong dibdib. "Hubarin mo," utos ko.

Nanginginig ang kaniyang mga daliri habang hinihila ang sando ko paitaas. Nang mahubad ko ito, lalong tumingkad ang pagkakaiba namin. Ang madilim at maskuladong katawan ko laban sa kaniyang maputla at payat na pigura. Para akong isang dambuhalang bato na nakahanda nang pumrotekta—o lumamon—sa isang maliit na bulaklak.

Ibinuwal ko siya sa kama. Ang kaniyang maliit na katawan ay tila nilamon ng aking kama, at lalo na nang pumatong ako sa kaniya. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang hita nang dahan-dahan kong idikit ang aking katawan sa kaniya.

"Kuya... ang laki mo po talaga," usal niya, ang mga mata ay naniningkit habang hinahawakan ang mga biceps ko na tila sumasabog sa laki habang nakatukod ako sa ibabaw niya.

Dahan-dahan kong hinubad ang kaniyang maikling shorts. Sa bawat galaw ko, tila mas lalong nagiging inosente ang kaniyang mga reaksyon—ang bawat hawak ko sa kaniyang balat ay nagdudulot ng bahagyang pagkagulat sa kaniya, pero hindi siya lumalayo. Sa halip, lalo siyang sumisiksik sa ilalim ko, tila hinahanap ang init at seguridad na tanging isang lalaking tulad ko lang ang makakapagbigay.

"Jun-jun... akin ka na ngayon," bulong ko bago ko muling sakupin ang kaniyang leeg ng mga halik, habang ang aking mga kamay ay sinisimulan nang angkinin ang bawat bahagi ng kaniyang pagkatao.

Sa gabing iyon, ang katahimikan ng kwarto ay napalitan ng mga mahihinhin na ungol ni Jun-jun at ang mabibigat na hininga ko, habang tuluyan ko nang binubura ang huling bahagi ng kaniyang inosensya sa gitna ng init at pawis.