Summer Vacation - Part 7

 Tumirik na ang araw sa gitna ng langit, at ang singaw ng lupa ay tila sumasabay sa init na namamayani sa pagitan ng apat na lalaki. Basang-basa na ng pawis si Renz, ang kanyang puting sando ay naging halos transparent na, dumidikit sa kanyang dibdib at tiyan, habang ang kanyang mukha ay namumula na sa pagod.

"O, tama na muna 'yan. Tanghalian na," anunsyo ni Tito Roman habang pinupunasan ang kanyang pawisang leeg gamit ang isang bimpo.

Naglakad sila patungo sa lilim ng isang malaking puno ng mangga sa gilid ng pilapil. Doon ay nakalatag ang mga dahon ng saging na may lamang kanin, inihaw na liempo, at bagoong.

"Pucha, ang init! Hindi ko na kaya 'to," reklamo ni Rigor sabay hubad ng kanyang sando. Sumunod si Gardo at si Roman, na lalong nagpakita ng kanilang mga matitipunong katawan na kumikinang sa pawis.

"Renz, iho, hubarin mo na rin 'yang sando mo. Wag kang mahiya, puro barako tayo rito. Baka magka-bungang-araw ka sa tindi ng lagkit niyan," alok ni Roman, habang ang kanyang mga mata ay nanunuot na sa basa at hapit na tela ni Renz.


Dahil sa sobrang init at tiwala sa kanyang tito, dahan-dahang hinawakan ni Renz ang laylayan ng kanyang sando. Sa pag-angat nito, dahan-dahang nalantad ang kanyang maputi at patag na tiyan, hanggang sa mahubad niya ito nang tuluyan.

Napatigil sa pagnguya ang tatlong barako.

Sumambulat sa kanilang paningin ang makinis na dibdib ni Renz na tila gatas sa puti. Ngunit ang kumuha ng kanilang buong atensyon ay ang mapupulang utong nito na tumatayo dahil sa biglang pagdapo ng preskong hangin sa basang balat. Sa gitna ng maputing dibdib, ang kulay rosas na mga ito ay tila mga hiyas na kay sarap sunggaban.

Perspective ni Gardo: Lintek... para silang mga candy. Sa gitna ng init na 'to, parang gusto ko na lang kalimutan ang liempo at dilaan ang bawat pulgada ng dibdib niyan hanggang sa mawala ang pagod ko.

Perspective ni Rigor: Ang pula... ang siksik. Ibang-iba sa mga utong naming matitigas at maitim sa araw. Nakaka-hibang tignan. Kung ako lang ang kasama nito dito, baka hindi na 'to nakauwi sa bahay ni Roman nang hindi ko natitikman.

Perspective ni Tito Roman: Akin 'to. Pamangkin ko 'to pero parang gusto ko siyang ikulong dito sa bukid. Yung bawat butil ng pawis na dumadaloy mula sa leeg niya pababa sa dibdib niya... gusto kong simutin ng dila ko.


Magkakatinginan ang tatlo. Walang nagsasalita, pero ang kanilang mga ngiting nakakaloko at ang pasimpleng pagtango sa isa't isa ay sapat na para maunawaan ang kanilang madilim na balak. Tila may lihim na kasunduan silang tatlo: ang "binyagan" ang inosenteng binata sa paraang hindi nito malilimutan.

"Ang sarap po ng hangin dito, 'no?" inosenteng sabi ni Renz habang nakasandal sa puno, pilit na pinapaypayan ang kanyang sarili gamit ang kamay. Hindi niya napapansin na ang bawat paggalaw niya ay lalong nagpapatingkad sa kanyang hubog.

"Oo, Renz. Masarap talaga dito... lalo na kapag marunong kang 'lumaro,'" sagot ni Roman habang dahan-dahang nilalapirot ang isang butil ng kanin, ang tingin ay nananatili sa dibdib ni Renz.

"Huwag kang mag-alala, iho," hirit ni Gardo na may malalim na boses. "Pagkatapos nating kumain, 'hihilutin' ka namin ni Rigor. Masyadong nabigla ang mga kalamnan mo sa pag-araro. Kailangan nating 'palambutin' ang mga 'yan."

"Talaga po? Sige po, ang sakit na rin po kasi ng likod ko," tuwang-tuwang sagot ni Renz.

Nagkatinginan muli sina Rigor at Gardo, sabay ngisi. "Sige, Renz. Kami ang bahala sa'yo. Sisiguraduhin naming 'relax' ka bago tayo umuwi."