Kinantot ni Bayaw - Part 2

 Ang dahan-dahang pagpihit ng doorknob ay tila kulog sa pandinig ni Mario. Sa gitna ng pagmamadali, napaupo siya nang tuwid sa sofa, pilit na ibinubuka ang kanyang mga binti para bigyan ng espasyo ang matigas at mahabang laman na hindi pa rin humuhupa sa loob ng kanyang shorts. Ang kanyang puso ay parang gustong kumawala sa kanyang dibdib habang pilit na pinapakalma ang kanyang paghinga.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang bulto na pamilyar sa kanya—si Althea. Bitbit nito ang kanyang backpack at may hawak na ilang folder, bakas ang pagod mula sa mahabang araw sa Senior High School. Nang tumama ang liwanag ng sala sa kanyang mukha, agad na naramdaman ni Mario ang panunuyo ng kanyang lalamunan. Ang maputi at makinis na balat ni Thea ay tila nagniningning, at ang kanyang singkit na mga mata ay bahagyang nanliliit sa pagod habang nakangiti sa kanya.

"Kuya Mar, gising pa po pala kayo?" bati ng dalaga. Lumapit ito nang kaunti, sapat na para maamoy ni Mario ang halimuyak ng strawberry shampoo nito na humahalo sa amoy ng pawis-baby, isang amoy na napakalinis at napaka-inosente.

"A-ah, oo, kakatapos lang namin mag-usap ng Ate mo," sagot ni Mario, ang boses ay bahagyang gumaralgal. Hindi siya makatingin nang diretso dahil ang kanyang isip ay kasalukuyan pang nilalamon ng imahe ng asawa, pero ang nakikita ng kanyang mga mata ay ang mas bata, mas sariwa, at mas makinis na bersyon nito.

Hayop ka, Mar, mag-isip ka nang matino, saway niya sa kanyang sarili. Kapatid 'yan ng asawa mo. Parang anak mo na 'yan. Pero habang tumatayo si Thea para ibaba ang gamit, hindi mapigilan ni Mario na mapatingin sa hubog ng katawan ng dalaga. Dahil sa suot nitong school uniform na puting blusa, bakas ang bahagyang pag-umbok ng kanyang mga suso na matitigas pa at hindi pa nararanasan ang bigat ng kamay ng isang lalaki.

"Nakakain na po ba kayo, Kuya? Pasensya na po, ginabi ako ng uwi dahil sa project namin. Nag-dinner na rin po ako sa labas kasama ang mga classmate ko," magalang na tanong ni Thea habang inaayos ang buhok na bahagyang humahadlang sa kanyang leeg.

"Oo, tapos na ako. Ayos lang 'yun, magpahinga ka na," maikling sagot ni Mario. Bawat salitang lumalabas sa bibig ng dalaga, ang "po" at "opo," ay tila nagiging pampagana sa kanyang maruming imahinasyon. May kung anong sarap sa pandinig ni Mario ang paggalang nito habang ang kanyang ari ay nananatiling nakatayo at tumitibok-tibok sa loob ng tela.

Tumayo si Thea para magtungo sa hagdan, at sa pagdaan niya sa likuran ni Mario, tila tumigil ang mundo ng huli. Ang hangin na dala ng pagdaan ng dalaga ay naghatid ng matapang na amoy ng kabataan—isang kombinasyon ng pulbo at init ng balat. Sa puntong iyon, parang gusto nang sumabog ng pagkalalaki ni Mario.

Pucha, ang bango. Ang kinis ng batang 'to. Kung hindi lang ako pamilyado, baka hindi ko na natantiya ang sarili ko, bulong ni Mario sa kanyang isip. Ang kanyang paningin ay nanatiling nakapako sa pag-akyat ni Thea sa hagdan, pinapanood ang bawat paggalaw ng kanyang balakang sa ilalim ng palda. Ang guilt na nararamdaman niya ay unti-unting tinatabunan ng isang madilim na pagnanasa.

Ano kayang pakiramdam kung itong dambuhala ko ang pumasok sa loob ng batang 'to? Siguradong masikip, siguradong sariwa, isang mapanirang kaisipan ang sumagi sa kanyang ulo na agad niyang ikinailing. Napahawak siya nang mahigpit sa sandalan ng sofa, pilit na pinipigil ang sarili na huwag sundan ang dalaga sa itaas. Ang init na iniwan ni Tess sa video call ay tila nakahanap ng bagong pagbubuntunan, at ang kawawang si Thea, sa kanyang kawalang-malay, ang nagiging mitsa ng isang apoy na alam ni Mario na sisira sa kanilang lahat kapag hindi niya naagapan.

Nang marinig niyang sumara ang pinto ng kwarto ni Thea sa itaas, muling binalot ng katahimikan ang sala, pero ang bawat hibla ng katawan ni Mario ay gising na gising pa rin. Ang kanyang ari ay tila lalong bumigat, naghahanap ng lunas na tanging ang bango at imahe ng dalagang kapapasok lang ang tila makakapagbigay.