Katas ng Barako: Alay sa Tatlong SHS - Part 4

 Ang bawat patak ng ulan sa bubong ay tila nagiging palakpak na nanunukso kay Brando. Hawak na ng kanyang malalaki at magaspang na daliri ang unang butones sa may leeg. Nanginginig ang kanyang kamay—hindi dahil sa lamig ng bagyo, kundi dahil sa matinding tensyong namumuo sa loob ng guardhouse.

"Sir Kenzo... baka po may dumaan," mahinang pagmamakaawa ni Brando, ang kanyang boses ay tila isang malalim na bulong na lang. "Kahit signal number 2, baka may mag-check na supervisor."

"Kuya, opo, gets namin. Pero tingnan mo naman 'yung CCTV monitor oh," turo ni Iñigo sa screen na malabo na dahil sa lakas ng ulan sa labas. "Wala nang makakakita sa atin. At saka, kami na ang bahala sa 'yo. Kami na ang magsasabing pinahiram ka namin ng tuyong damit mamaya."

"Sige na, Kuya Brando," udyok naman ni Anton, habang ang kanyang maliit na kamay ay marahang tumatapik sa hita ni Brando, tila pampakalma pero ang totoo ay lalong nagpapagulo sa isip ng guwardiya. "Ang sikip-sikip na niyan sa katawan mo oh. Kita mo, namumula na 'yung balat mo sa may kili-kili. Sige na, 'wag na mahiya sa amin."

Dahan-dahan, sa gitna ng panunukso ng tatlo, kinalas ni Brando ang unang butones. Snap. Kasunod ang pangalawa. Sa bawat pagbukas ng tela, unti-unting lumalabas ang mapula-pula at mainit na balat ng kanyang dibdib. Ang puting tela ng uniporme ay basa na rin ng sarili niyang pawis, kaya naman dumidikit ito sa kanyang balat, bumabakat ang hugis ng kanyang naglalakihang pecs.

"Ayan na oh... malapit na," bulong ni Kenzo, na ngayon ay nakatitig lang sa bawat galaw ng mga daliri ni Brando. Ang tatlong estudyante ay tila mga kuting na nakapaligid sa isang malaking leon, hinihintay ang bawat paggalaw nito.

Nang makarating si Brando sa pang-apat na butones, huminto siya. Nakita niya ang sariling repleksyon sa salamin ng guardhouse—isang dambuhalang lalaki, kalahating nakabukas ang uniporme, napapaligiran ng tatlong batang mapuputi at naka-shorts na tila ba "pagmamay-ari" na siya.

"Bakit ka huminto, Kuya? Opo, alam naming nahihiya ka, pero tingnan mo oh, tropa-tropa lang tayo," sabi ni Iñigo habang nilalapitan si Brando at tinutulungan itong itulak ang tela palayo sa kanyang balikat.

Dahil sa laki ni Brando, nang mahubad ang uniporme sa kanyang mga balikat, lalong sumikip ang espasyo. Ang kanyang mga braso na hitik sa ugat at kalamnan ay bumubunggo na sa mukha nina Kenzo at Iñigo. Ang amoy ng barakong lalaki—pinaghalong sabon, pawis, at init ng katawan—ay tila sumakop na sa buong guardhouse. 

"Grabe... ang laki mo talaga, Kuya," manghang-manghang sabi ni Anton, habang ang kanyang mga mata ay nakapako sa malapad na dibdib ni Brando na mabilis na tumataas-bumababa dahil sa malalim na paghinga.

Tuluyan nang hinubad ni Brando ang baro, inilapag ito sa maliit na desk sa tabi ng Pares. Doon siya tumambad sa tatlo—hubad ang pang-itaas, tanging ang puting sando na lang ang suot na hapit na hapit din, pero dahil sa pawis ay tila wala na ring itinatago. Ang kanyang malalaking utong ay bumabakat na sa sando, at ang kanyang abs ay kitang-kita ang bawat pag-alon sa tuwing humihinga siya nang malalim.

"Ayan... mas komportable na 'di ba?" nakangising sabi ni Kenzo. "Pero Kuya... parang mas mainit yata kung pati 'yang sando, tanggalin mo na rin. Para ma-check namin kung totoo bang matigas 'yang muscles mo o baka naman puro taba lang 'yan?"

Napatingin si Brando kay Kenzo, ang kanyang mga mata ay puno ng kalituhan at lalong tumitinding pagnanasa na hindi niya maipaliwanag. "Sir... sobra na po yata 'yan..."