Iniyot Ni Tito Rafa - Part 5

 Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Rafa. Ang huling lagok ng alak na nasa lalamunan niya ay parang naging bara na hindi niya mailunok. Nanigas ang kanyang buong katawan, at ang tanging naririnig niya ay ang mabilis na kabog ng sarili niyang dibdib na sumasabay sa hampas ng alon.

Sht. Ano’ng sabi niya? Tama ba ang narinig ko? litong-litong tanong ni Rafa sa kanyang sarili.

Tumingin siya kay Bea, umaasang baka nagbibiro lang ito o baka mali lang ang pagkakaintindi niya dahil sa espiritu ng alak. Pero ang dalaga ay nakatingin lang sa kanya nang diretso. May maliit na ngiti sa mga labi nito—iyung tipong inosenteng ngiti ng isang estudyanteng naghihintay ng sagot sa isang mahirap na leksyon. Walang halong pagnanasa sa mga mata ni Bea, kundi purong kuryosidad.

"T-Bea... ano'ng... bakit mo tinatanong 'yan?" nauutal na tanong ni Rafa. Ang kanyang "amats" ay lalong naging magulo. Pakiramdam niya ay lulubog siya sa buhanginan sa sobrang awkward ng sitwasyon.

Nang mapansin ni Bea ang pananahimik at ang gulat sa mukha ng kanyang tito, dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tingin. Ang ngiti niya ay napalitan ng bahagyang hiya.

"Sorry po, Tito Rafa. Masyado po ba akong direkta? Nakakahiya po ba?" mahinang sabi ni Bea, bakas ang lungkot sa boses. "Curious lang naman po talaga ako. Alam niyo naman po, laging sa bahay lang ako, puro libro ang kaharap. Nababasa ko lang 'yung tungkol sa anatomy sa biology books, pero... iba raw po 'yung sa inyo sabi ni Papa. Sabi ko nga po, baka biniyayaan kayo. Gusto ko lang po makita kung... kung ano ba talaga ang itsura n’un sa totoong buhay."

Napahawak si Rafa sa kanyang sentido. Anak ng... Anatomy? Biology? Gustong matawa ni Rafa pero mas nanaig ang kalituhan. Sa isip-isip niya, si Bea ay isang batang lumaki sa loob ng apat na sulok ng kwarto, isang "nerd" na ang tanging alam ay teorya. Pero ang hingin ang ganoong bagay sa sarili niyang tito? Ibang level na 'yun.

Kasalanan 'to ni Kuya, kung ano-ano ang pinagsasabi kapag lasing, inis na naisip ni Rafa. Pero habang tinitignan niya si Bea na nakayuko at tila malungkot dahil sa kanyang reaksyon, nakaramdam si Rafa ng kakaibang kurot sa puso. Ayaw niyang makitang malungkot ang paborito niyang pamangkin.

"Bea, hindi kasi basta-basta pinapakita 'yun..." simula ni Rafa, pilit na naghahanap ng tamang salita. "At saka... tito mo ako. Hindi magandang tignan."

"Alam ko naman po, Tito. Kaya nga sa inyo ko lang tinatanong kasi... kasi pinagkakatiwalaan kita. Mas lalong nakakatakot kung sa ibang lalaki ako magtatanong, 'di ba?" rason ni Bea habang nakatingin muli kay Rafa. Ang kanyang mga mata ay parang kumikinang sa ilalim ng buwan.

Dito na tuluyang naramdaman ni Rafa ang bigat ng alak. Ang kanyang kontrol sa sarili ay dahan-dahang bumibigay. Ang isip niya ay nagtatalo: Mali 'to. Sobrang mali 'to. Pero sa kabilang banda, ang "playboy" side niya ay tila nakakaramdam ng kakaibang adrenaline sa kakaibang request na ito.

Tinitigan niya ang dalaga. Ang inosente nitong mukha ay tila humihingi ng pabor na para sa kanya ay isang malaking kasalanan, pero para kay Bea ay isang simpleng "learning experience" lang.

Huminga nang malalim si Rafa, isang mahaba at mabigat na buntong-hininga. "Sige," mahina niyang sabi na halos hindi marinig.

Nabuhayan ng loob si Bea. "Talaga po, Tito?"

"Pero sa isang kondisyon," seryosong dagdag ni Rafa, habang inilalapag ang bote ng alak sa buhangin. "Dito lang 'to. Walang ibang makakaalam. Hindi mo 'to sasabihin sa Papa mo, o kahit kanino. At... pagkatapos nito, ituturing nating walang nangyari. Maliwanag?"

Tumango-tango si Bea, ang mga mata ay nanlalaki sa pananabik. "Opo, Tito! Promise. Secret lang natin 'to."

Tumayo si Rafa, medyo gumiwang dahil sa amats, at sinenyasan si Bea na sumunod sa kanya sa mas madilim na bahagi ng cottage kung saan walang makakakita sa kanila