Soft Boys, Hard Guard - Part 1

 Ako nga pala si Ricardo, pero Ric na lang para sa karamihan. Labing-dalawang taon na akong security guard, kaya naman ang katawan ko ay tila hinubog ng disiplina at bakal. Sa taas kong 6′2", sadyang namumukod-tangi ako sa karamihan. Ang balat ko ay kulay-lupa, sunog sa pagbabantay sa ilalim ng araw. Ang mga braso ko ay punong-puno ng ugat, at ang dibdib ko ay sadyang malapad—resulta ng walang sawang pagbubuhat ng weights sa garahe ko.

Pero sa likod ng matitigas na muscle na ito, may malalim na sugat. Tatlong linggo na ang nakalipas simula nang mag-impake ang girlfriend kong si Elena. Sabi niya, hindi na raw niya kaya ang pagiging "masyadong lalaki" ko—yung tipong wala raw akong emosyon, puro seryoso, at parang pader na hindi natitibag. Kaya heto ako ngayon, mag-isang naninirahan sa maliit kong bahay, tanging mga bakal at malamig na kape ang kasama tuwing Sabado.

Sabado ng umaga, imbes na katahimikan ang sumalubong sa akin para sa workout ko, isang kumpol ng matitinis na boses ang narinig ko sa labas ng gate.

"Hala! Huwag mong hawakan, Angel! Masisira 'yung outfit ko!" "Ang ganda ng kulay nito, bagay sa skin tone mo, Jun-Jun!"

Napahinto ako sa ginagawa kong weighted dips. Kumunot ang noo ko. Ang aga-aga, may nanggugulo sa katahimikan ko. Hinablot ko ang bimpo kong puti, isinampay sa leeg, at lumabas ng gate para sitahin ang mga istorbo.

Pagbukas ko ng gate, napatigil ang lahat.

Limang kabataang lalaki ang nakatayo doon—ang mga bagong lipat sa tapat na bahay. Magkaka-ibigan silang lima na madalas tumambay sa harap ng bahay ko, pero ang layo nila sa mga "tambay" na kilala ko. Sila ay mga soft boys—malilinis ang kuko, maayos ang buhok, at amoy mamahaling lotion na humahalo sa simoy ng umaga.

Si Gino na nakasuot ng silk shirt; si Angel na may bitbit na maliit na electric fan; sina Poypoy at Baste na parehong nakasuot ng pastel na kulay; at ang pinakamaliit na si Jun-Jun na may makukulay na damit.

Lumabas ako na pawis na pawis, bakas ang galit sa mukha at ang sando kong itim ay halos sumuko na sa pagkakapit sa mga muscles ko. "Ang aga-aga, ang ingay niyo sa tapat ng bahay ko," ang malalim kong baritono ay tila yumanig sa kalsada.

Ang limang bata ay tila naging rebulto. Ang kanilang mga daldalan ay napalitan ng katahimikan. Nakita ko ang mga mata nilang dahan-dahang bumaba mula sa seryoso kong mukha, papunta sa malalapad kong balikat, hanggang sa mga braso kong tila puno ng kuryente dahil sa workout.

Si Jun-Jun, napahawak sa sarili niyang pisngi habang ang mga mata ay naniningkit sa paghanga. Si Angel naman, napaatras nang bahagya habang nakatingin sa pawis na dumadaloy mula sa leeg ko pababa sa dibdib ko. Tila silang lahat ay nahipnotismo. Wala ni isa sa kanila ang nakasagot agad—para silang mga rosas na biglang natuyo sa harap ng isang dambuhalang puno.

"A-ah... Kuya Ric," pabulong na panimula ni Gino, ang boses ay napaka-gentle, halos nahihiya. "Sorry po. Hindi po namin alam na nag-wo-workout kayo. Masyado ba kaming malakas?"

Huminga ako nang malalim. Ang hirap magalit kapag tinitingnan ka nila na parang ikaw ang pinaka-kamangha-manghang bagay na nakita nila sa buong buhay nila.

"Sabado ngayon. Maraming natutulog," matipid kong sagot, pilit na pinatitigas ang boses kahit nararamdaman ko ang pag-init ng mukha ko dahil sa paraan ng pag-"drool" nila nang tahimik. "Kung magdadaldalan kayo, sa loob na lang ng bahay niyo."

"O-opo, Kuya Ric. Pasensya na po talaga," sabi ni Baste habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa mga binti ko.

Tumalikod na ako para pumasok, pero bago ko maisara ang gate, narinig ko ang pabulong nilang impit na tili na tila mga huni ng ibon.

"Diyos ko, Angel... nakita mo ba 'yung muscle sa likod niya?" "Ang laki talaga ni Kuya... parang gusto ko na lang maging dumbbell."

Napailing ako. Mag-isa man ako sa buhay, mukhang ang mga bagong kapitbahay ko ang magbibigay ng kulay—o ingay—na hindi ko inaasahan.