Katas ng Barako: Alay sa Tatlong SHS - Part 2

 Lalong lumakas ang buhos ng ulan. Ang hangin ay sumisipol na sa mga siwang ng bintana ng guardhouse, na tila lalong nagpapakitid sa mundo nilang apat. Habang inuubos ni Brando ang Pares, ramdam niya ang init ng katawan ng tatlo. Dahil sa sikip, halos magkadikit na ang mga balat nila.

"Grabe, Kuya Brando, pawis na pawis ka na oh," puna ni Kenzo, habang kumuha ng tissue at parang wala lang na idinampi ito sa leeg ni Brando. "Opo, ang init dito kahit umuulan. Paano ka ba nakakahinga sa suot mo?"

Napansin na rin ni Brando ang porma ng tatlo. Dahil nasa loob lang sila ng dorm, naka-pambahay lang ang mga ito—maiiksing jersey shorts na hapit sa kanilang mapuputing hita at malalaking hoodie. Napalunok si Brando. Sa laki niya, pakiramdam niya ay baka isang maling galaw lang niya ay may masaktan siya sa mga "petite" na estudyanteng ito.

"Ah, opo... sanay na po ako, Sir Kenzo," natatawang sagot ni Brando, pero may halong ilang. "Ganito talaga ang uniporme, kailangang laging plantsado at maayos tingnan."

"Pero Kuya, seryoso," singit ni Anton (5'2"), na ngayon ay nakatayo na sa mismong tabi ng hita ni Brando. "Totoo ba itong braso mo? Parang mas malaki pa sa hita ko eh."

Hindi na naghintay ng sagot si Anton. Inabot niya ang bicep ni Brando at pinisil ito. "Hala! Ang tigas! Iñigo, hawakan mo oh, parang bakal!"

Tumawa si Brando, 'yung tawang nahihiya. "Hala, Sir Anton, bawal po 'yan. Nakikiliti po ako." Pero hindi lumalayo ang guwardiya. Sa totoo lang, kahit naiilang, may kakaibang kiliti at "thrill" siyang nararamdaman sa atensyong binibigay ng tatlo.

Lumapit din si Iñigo. "Check ko nga rin, Kuya. Baka padding lang 'yan ha?" Hinawakan ni Iñigo ang dibdib ni Brando, sa tapat mismo ng bulsa ng uniporme kung saan nakalagay ang badge niya. "Uy, hindi padding. Muscles talaga. Kuya Brando, ang laki ng chest mo, hindi ba sumasabog 'yung buttons mo kapag humihinga ka nang malalim?"

Sa puntong ito, naramdaman ni Brando ang unti-unting pagtigas ng kanyang katawan—hindi lang dahil sa muscles, kundi dahil sa kakaibang tensyon sa loob ng silid. Ang maliliit at malalamig na kamay ng mga bata ay humahaplos sa mainit at magaspang niyang uniporme.

"Sir... baka may makakita sa atin," mahinang saway ni Brando, pero wala siyang ginagawa para ituloy ang pagkain. Ang tawa niya ay naging pilit na, pinalitan ng malalim na paghinga.

"Sino namang titingin, Kuya? Signal No. 2 na, lahat tulog na," bulong ni Kenzo habang ang kamay niya ay bumaba mula sa leeg patungo sa balikat ni Brando, pinipiga ang makapal na laman nito. "Opo, relax ka lang. Tinitingnan lang namin kung 'fit' ka ba talaga para protektahan kami sa bagyo."

Napatingin si Brando sa baba—sa mga mapuputing binti nina Anton at Kenzo na halos dikit na sa madilim at mabalahibong hita niya na nababakatan sa suot niyang navy blue na slacks. Ang amoy ng Pares, kape, at ang mild na pabango ng tatlo ay parang nakakalasing.

"Ang lalakas niyo pong magbiro, Sir," sabi ni Brando, pero ang boses niya ay gumaralgal na. "Mabait lang po talaga kayo kaya niyo ako pinupuri."

"Hindi kami nagbibiro, Kuya," seryosong sabi ni Anton habang ang kamay niya ay "hindi sinasadyang" dumulas mula sa braso patungo sa malaking hita ni Brando. "Ang sarap mo kayang... maging protector."