Ang mainit na singaw ng aspalto sa Maynila ay napalitan ng amoy ng tuyong dayami at sariwang lupa nang bumaba si Renz sa isang tagong terminal sa Isabela. Pagkababa pa lang niya ng bus, agad siyang pinagtinginan ng mga lokal. Sa suot niyang hapit na white t-shirt at maikling khaki shorts na nagpapakita ng kanyang mapuputi at makinis na hita, para siyang isang mamahaling porselana na naligaw sa gitna ng bukid.
Bitbit ang kanyang mamahaling duffel bag, inayos ni Renz ang kanyang salamin habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo. Ang kanyang kutis-chinito ay nagsisimulang mamula dahil sa tindi ng sikat ng araw.
"Renz! Iho!" isang baritonong boses ang bumasag sa katahimikan ng terminal.
Mula sa isang luma ngunit matibay na owner-type jeep, bumaba ang isang lalaki na tila hinulma mula sa matigas na narra. Iyon si Tito Roman. Sa edad na 38, bakas sa kanya ang pagiging batak sa trabaho—ang kanyang mga braso ay puno ng naglalakihang ugat, at ang kanyang dibdib ay bumabakat sa suot na kupas na sando. Ang kanyang balat ay sun-kissed, madilim ngunit makintab sa pawis.
"Tito Roman!" lumapit si Renz at nagmano. Nang humawak ang kamay ni Renz sa magaspang na palad ng tito niya, naramdaman niya ang kakaibang kuryente. Ibang-iba ang presensya ni Roman kaysa sa mga lalaking nakikita niya sa Manila.
"Ang laki mo na, iho. At ang puti mo," puna ni Roman habang tinitingnan si Renz mula ulo hanggang paa, tumigil ang kanyang paningin sa mabilog na hubog ng balakang ng pamangkin nang tumalikod ito para isakay ang bag.
Pagdating nila sa bahay ni Roman, na isang malaking kubo na gawa sa hardwood at kawayan, hindi lang sila ang nandoon. Sa silong ng isang malaking puno ng mangga, may dalawang lalaking nakaupo sa harap ng isang mesa na puno ng bote ng beer at gin.
"O, ito na ba yung pamangkin mong galing Maynila?" sabi ng isang lalaking may kalakihan ang katawan. Iyon si Gardo. Hubad-baro ito, tanging suot ay isang jogging pants na nakababa sa kanyang baywang, sapat para makita ang matitigas na muscle sa kanyang tiyan. Ang kanyang balahibo sa dibdib ay basa ng pawis.
"Ang kinis, parang hindi pa nadadapuan ng lamok," dagdag ni Rigor, na nakasandal sa puno habang humihithit ng sigarilyo. Ang kanyang mga mata ay nanunuot, tila sinusukat ang bawat pulgada ng katawan ni Renz. Si Rigor ay may mas matalas na mukha, brusko ang panga, at may mga peklat sa braso na nagpapakita ng pagiging matapang sa bukid.
Tito Roman: "Renz, ito sina Gardo at Rigor. Mga kumpare ko rito. Sila ang makakasama natin sa bukid bukas kaya masanay ka na sa ingay nila."
Gardo: (Tumayo at lumapit kay Renz, dinitgit ang kanyang pawisang braso sa braso ni Renz) "Welcome sa probinsya, iho. Huwag kang matatakot sa amin, ha? Mukha lang kaming aswang pero marunong kaming mag-alaga ng bisita."
Renz: (Nahihiya at ramdam ang init ng katawan ni Gardo) "H-hello po. Renz po. Salamat po sa pag-welcome."
Rigor: (Bumuga ng usok at ngumisi) "Renz... magandang pangalan. Roman, sigurado ka bang tutulong 'to sa bukid? Baka mamaya, masugatan lang ang balat nito, maiyak na. Sayang naman ang kinis kung madudumihan lang."
Tito Roman: (Tinapik ang likod ni Renz, sadyang idiniin ang palad sa mabilog na hulihan nito para itulak pasulong) "Hayaan niyo, ako ang bahalang mag-training dito. Sa loob ng isang buwan, gagawin nating tunay na lalaki 'tong si Renz."
Naramdaman ni Renz ang pag-init ng kanyang mga pisngi. Sa gitna ng tatlong matitipunong lalaki na amoy alak, pawis, at tabako, naramdaman ng inosenteng binata na ang summer na ito ay hindi magiging ordinaryong bakasyon lang.
---
Pumunta si Renz sa itaas ng kubo para ilagay ang kanyang mga gamit. Ang kwarto niya ay gawa sa kawayan, kaya naman kahit nakasara ang pinto, rinig na rinig niya ang garalgal na boses ng tatlong barako sa silong.
"Sige, iho, mag-ayos ka muna roon. Magpapalamig lang kami rito," sigaw ni Tito Roman, pero ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapako sa pag-akyat ni Renz, lalo na sa pag-alon ng mabilog na hulihan nito sa bawat baitang ng hagdan.
Nang masiguro nilang nakapasok na si Renz, uminom ng isang diretsong tagay si Gardo at napamura nang mahina.
"Pucha, Roman... saan mo nakuha ang ganyang klaseng pamangkin?" bulong ni Gardo habang hinahaplos ang sariling balbon na dibdib. "Yung puti ng hita niyan, parang gatas. Akala ko ba binata na 'yan? Mukhang hindi pa nagagalaw, ah."
"Inosente pa 'yan, Gardo," sagot ni Tito Roman habang nagsasalin ng alak. "Laking Manila. Gym at aral lang ang alam. Pero kanina nung hinawakan ko ang balikat, naramdaman ko ang lambot. Ibang-iba sa mga babae rito sa atin na magagaspang ang balat."
Humalakhak si Rigor at sumandal sa puno, ang kanyang paningin ay nakatingin sa bintana ng kwarto ni Renz. "Yung pwet nung batang 'yun, Roman... mapapalingon ka talaga. Ang siksik. Napansin niyo ba nung yumuko siya para kunin yung bag? Muntik nang pumutok yung shorts niya."
"Napansin ko," tipid na sagot ni Roman, habang ang isip ay naglalakbay na. "Kaya ko nga pinapunta rito. Sabi ng nanay niya, turuan ko raw maging lalaki. Masyado raw malambot kumilos."
"Tuturuan?" ngumisi si Rigor. "Gusto ko ring tumulong sa pagtuturo. Sarap siguro marinig na umiingit 'yung batang 'yun kapag naramdaman na ang hirap ng trabaho natin dito. Yung ganung klaseng balat, Roman, masarap markahan ng mga kamay natin."
"Dahan-dahan lang kayo," babala ni Roman, pero may halong pagnanasa rin ang boses. "Ako ang unang magte-training diyan. Bukas, isasama ko siya sa bukid. Hubad-baro kami roon sa ilalim ng araw. Gusto kong makita kung gaano kabilis mamula ang balat niya kapag tinamaan ng init."
"Siguraduhin mo lang na hindi siya tatakbo pabalik ng Manila kapag nakita niya ang 'gamit' natin dito," biro ni Gardo sabay haplos sa kanyang gitna na halatang tumitigas na dahil sa usapan. "Sa laki ba naman ng mga barako rito, baka mabigla ang inosenteng 'yan."
Sa loob ng kwarto, nakasandal si Renz sa pinto, dinig na dinig ang bawat salita. Ang kanyang puso ay kumakabog nang malakas. Hindi siya tanga—alam niyang siya ang pinag-uusapan, at ang kalaswaan ng mga salitang ginagamit nila ay nagpapatayo ng kanyang mga balahibo sa hindi maipaliwanag na dahilan.
Sa isip isip ni Renz "Diyos ko, ganito ba talaga sila magsalita? Parang... parang gusto nila akong kainin. Pero bakit imbes na matakot ako, parang uminit ang pakiramdam ko? Si Tito Roman... gusto niyang hubad-baro kami sa bukid?"
0 (mga) komento :
Mag-post ng isang Komento