Soft Boys, Hard Guard - Part 19

 Gabi na, pero ang katahimikan sa loob ng kwarto ko ay parang isang mabigat na kumot na lalong nagpapainit sa pakiramdam ko. Nakahiga ako nang patihaya, hubad ang pantaas at tanging manipis na boxer shorts lang ang suot. Ang electric fan ay nakatapat sa akin, pero ang hanging ibinibigay nito ay tila singaw lang ng apoy.

Hindi ako makatulog. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, bumabalik ang lahat.

Naaalala ko ang hitsura ni Junjun—ang kaniyang maputing balat na namumula sa ilalim ko, at ang kaniyang mapulang butas na sadyang ubod ng sikip. Ramdam ko pa rin sa isip ko ang bawat pagbaon ko sa kaniya, kung paano siya umiyak sa sarap habang nilalamon ng aking laki ang kaniyang pagkabirhen. Ang higpit ng kaniyang pag-angkin sa akin ay tila isang bitag na ayaw ko nang kalasan.

Mabilis na gumapang ang kamay ko sa loob ng aking shorts. Ang aking pagkalalaki ay matigas na matigas na, pumipintig at naghahanap ng hantungan.

Sinimulan kong paglaruan ang aking sarili, dahan-dahan sa umpisa. Pero habang bumibilis ang bawat hagod ng magaspang kong palad, sumasama sa imahinasyon ko ang "forte" ni Poypoy. Naaalala ko ang init ng kaniyang masikip na bibig—ang paraan ng paghigop niya na tila hihimatayin ako sa sarap. Ang kaniyang singkit na mga mata na nakatingala sa akin habang binubulunan siya ng aking dambuhalang ari... ang bawat tunog ng kaniyang pag-ut-ot ay tila sumasabay sa ritmo ng aking kamay ngayon.

"Ugh... d-diyos ko..." napa-ungol ako sa dilim.

Lalong bumilis ang hagod ko nang pumasok sa isip ko ang malaman na dibdib ni Baste. Iyong dibdib na parang sa batang babaeng nagdadalaga—matambok, malambot, at kay sarap babuyin. Naaalala ko kung paano ko pinagdikit ang dalawang laman na iyon para doon iputok ang lahat ng init ko. Ang imahe ni Baste na basang-basa ng aking puting likido habang dinidilaan niya ito ay sapat na para halos mawalan ako ng ulirat.

Ang buo kong katawan ay nanginginig na. Ang mga muscle sa aking tiyan at hita ay naninigas sa bawat imahinasyon. Pakiramdam ko, ang apat na pader ng kwarto ko ay punong-puno ng kanilang mga ungol, ng kanilang mga bango—strawberry, citrus, at sandalwood.

Sa isip ko, hindi lang sila paisa-isa. Nakikita ko silang lahat sa paligid ko. Si Junjun na nakabukaka, si Poypoy na nakaluhod, at si Baste na hinihimas ang sariling dibdib habang hinihintay ako. Ang pagiging "maton" ko ay tuluyan nang nalunod sa pagnanasa para sa mga batang ito.

Lalong humigpit ang hawak ko sa aking sarili, ang bawat ugat sa aking braso ay bakas na bakas habang papalapit na ako sa rurok. Ang init sa loob ng kwarto ay naging sapat na para maging basang-basa ako ng pawis, na tila ba nandoon silang lahat at kasama ko sa bawat galaw.

Ngunit sa kalagitnaan ng aking pagpapasarap ay isang katok ang aking narinig.