Summer Vacation - Part 13

 Pagkapasok na pagkapasok nila sa kubo, agad na hinarang ni Gardo ang pinto. Ang kubo ay maliit, gawa sa kawayan at kugon, kaya naman lalong naging siksikan ang dalawa. Ang amoy ni Gardo—ang matapang na amoy ng barako, araw, at tabako—ay tila sumasakal sa katinuan ni Renz.

Si Gardo ay hindi lang basta matikas; siya ay balbas-sarado. Ang kanyang makapal at magaspang na balbas ay bumabagtas mula sa kanyang mga panga hanggang sa kanyang leeg, na nagbibigay sa kanya ng mukha ng isang mabangis na hayop na handang manila.

"Renz, iho... alam mo bang kanina pa ako nanggigigil sa'yo?" boses-kulog na sabi ni Gardo habang dahan-dahang lumalapit. "Yung puti mo, yung kinis mo... parang hindi ka nababagay sa bukid. Bagay ka rito sa loob ng kubo, nakahiga at pinagsisilbihan."

Hindi nakagalaw si Renz. Ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kakaibang kuryenteng dulot ng presensya ni Gardo. "M-mang Gardo... ano pong gagawin niyo?"

"Gusto lang kitang 'tikman', iho. Gusto kong malaman kung kasing-tamis ba ng tingin ko ang bawat sulok ng balat mo," sagot ni Gardo. Bigla niyang hinawakan ang magkabilang braso ni Renz at binuhat ito nang parang bata, bago dahan-dahang inihiga sa banig na nakalatag sa sahig na kawayan.

Walang pasabi, itinulak ni Gardo ang sando ni Renz pataas hanggang sa malantad ang maputi nitong dibdib. Isinubsob ni Gardo ang kanyang mukha sa leeg ni Renz. Doon, naramdaman ni Renz ang kakaibang sensasyon—ang magaspang at matigas na balbas ni Gardo na kumikiskis sa kanyang sensitibong balat.

"Ahhh! Mang Gardo! Nakakakiliti po!" bulalas ni Renz habang namimilipit.

Pero hindi tumigil si Gardo. Ginamit niya ang kanyang dila para dilaan ang bawat parte ng katawan ni Renz. Sinimulan niya sa likod ng tenga, pababa sa leeg, hanggang sa marating ang mapupulang utong ni Renz. Ang bawat dila ni Gardo ay basa, mainit, at puno ng pagnanasa. Kasabay nito, ang kanyang balbas ay tila libu-libong karayom na kumikiliti at nagpapadugo ng pagnanasa sa buong katawan ng binata.

"Gusto kong simutin ang bawat butil ng pawis mo, Renz," ungol ni Gardo. Ang kanyang dila ay bumaba pa sa tiyan ni Renz, nilalaro ang pusod nito, habang ang kanyang malalaking kamay ay mahigpit na nakahawak sa hita ng binata, pinipigilan itong pumalag.

Dahil sa matinding kiliti at sarap, tuluyan nang nawala ang kontrol ni Renz. "Mang Gardo... please... h-huwag niyo na po akong pahirapan..."

"Pahirap ba 'to, iho? O masarap?" nakangising tanong ni Gardo. Agad niyang hinubad ang kanyang sariling maong, inilantad ang kanyang kargada na tila isang nagngangalit na troso sa laki at itim.

Iniharap ni Gardo si Renz nang patalikod, ang mabilog na hulihan ng binata ay nakatapat na sa kanya. Doon, muling ginamit ni Gardo ang kanyang dila—dinilaan niya ang likod ni Renz mula sa batok hanggang sa pinakamababang bahagi ng kanyang puwitan. Ang kiliti ng balbas ni Gardo sa pagitan ng mga hita ni Renz ay nagpatulo ng luha sa mga mata ng binata dahil sa sobrang sensory overload.

"Ngayon, Renz... malalaman mo kung bakit ako ang tinatawag na 'barako' ng Isabela," bulong ni Gardo bago tuluyang isinalpak ang kanyang nag-aapoy na pagkatao sa loob ni Renz.

Ang kubo ay tila yayanigin sa tindi ng bakbakan. Ang bawat bayo ni Gardo ay mabilis, malakas, at madiin—tila isang hayop na sinusunggaban ang kanyang biktima. Ang tunog ng pagtama ng kanilang mga katawan ay sumasabay sa malalakas na ungol ni Gardo at ang tili ni Renz na humahalo sa hangin ng bukid.

Naging matagal at marahas ang kanilang pag-uugnayan. Dahil mag-isa lang sila, walang pumipigil kay Gardo na gamitin ang bawat parte ng katawan ni Renz. Hanggang sa dulo, sabay silang napahiyaw nang ang matinding "init" ni Gardo ay tuluyang bumugso, pinupuno ang kaloob-looban ni Renz ng mapuputing likido na tila selyo ng kanyang pag-aari sa binata.

Nakahiga ang dalawa sa banig, pagod na pagod at basang-basa ng pawis.

"Ano, iho? Mas masarap ba ang turo ni Mang Gardo kaysa kay Tito Roman mo?" tanong ni Gardo habang hinihimas ang kanyang balbas na basa pa ng pawis ni Renz.