Soft Boys, Hard Guard - Part 13

 Nagising ako sa unang sinag ng araw na tumatagos sa bintana ng kwarto ko. Mabigat ang pakiramdam ko, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa init ng maliit na katawang nakayakap pa rin sa akin. Nakadikit ang maputing mukha ni Jun-jun sa aking dibdib, mahimbing ang tulog, at ang kaniyang balat ay tila nagniningning pa rin sa gitna ng gusot-gusot naming kumot.

Dahan-dahan akong bumangon, pilit na hindi siya nagigising. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin—isang dambuhalang lalaki, isang security guard na kilala sa pagiging matikas at seryoso. Pero kagabi... kagabi ay tuluyan akong gumuho.

"Bakit ko ginawa 'yun?" tanong ko sa sarili ko. Alam ko sa buong buhay ko na straight ako. Si Elena ang huling babaeng minahal ko. Pero ang pakiramdam ng lambot ni Jun-jun, ang higpit ng kaniyang pag-angkin, at ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko... hindi ko kayang itanggi. Nagustuhan ko. Sa totoo lang, mas higit pa sa "nagustuhan."

"Kuya Ric..." ungol ni Jun-jun habang nag-uunat. Namumula ang kaniyang buong katawan, bakas ang mga nangyari kagabi.

"Jun-jun, kailangan mo nang umuwi. Baka hinahanap ka na nila," mahina kong sabi.

Nagmamadali siyang nagsuot ng damit. Suot pa rin niya ang oversized na t-shirt na mas lalong nagmukhang malaki sa kaniya ngayon. Bago siya lumabas ng pinto, lumingon siya at mabilis akong hinalikan sa pisngi. "Salamat uli, Kuya... see you later."

Pagbukas ni Jun-jun ng gate ko, doon na nagsimula ang kaba ko.

Eksaktong lumabas sina Gino, Angel, Poypoy, at Baste sa tapat ng bahay nila para maghanap. Napatigil silang apat nang makitang lumalabas si Jun-jun sa gate ko—na medyo hirap pang maglakad at halatang gulo-gulo ang buhok.

"Jun-jun?! Anong ginagawa mo sa loob ng bahay ni Kuya Ric?" gulat na tanong ni Gino. Ang apat ay mabilis na lumapit, sinusuri ang bunso nila mula ulo hanggang paa.

"A-ah... ano kasi... natakot ako sa ipis kagabi, kaya nakitulog muna ako," nauutal na sagot ni Jun-jun, habang ang kaniyang leeg ay may pasimpleng "hickey" na pilit niyang itinatago.

Nagkatinginan ang apat. Hindi sila tanga. Nakita nila ang paraan ng paglakad ni Jun-jun at ang kakaibang kislap sa mga mata nito. Lumingon silang lahat sa akin. Nakatayo lang ako sa loob ng garahe, nakasando at shorts, hindi alam kung saan titingin.

"Ipis, huh?" bulong ni Poypoy na may halong pilyong ngiti. "Mukhang matinding labanan 'yan, Jun-jun."

Hindi na sila nag-usisa pa sa harap ko. Hinila na nila si Jun-jun papasok sa bahay nila, pero bago sila tuluyang pumasok, isa-isa silang lumingon sa akin. May halong selos, paghanga, at panunukso ang kanilang mga titig.

Nang magsara ang gate nila, naiwan akong mag-isa sa garahe. Napaupo ako sa bench press ko.

"Ano nang mangyayari ngayon?" bulong ko sa sarili ko.

Naguguluhan ako. Alam kong maling pumatol sa bata, at lalo na sa isang lalaki ayon sa kinalakihan kong prinsipyo. Pero habang inaalala ko ang bawat ungol ni Jun-jun at ang init ng kaniyang katawan, hindi ko mapigilang mapangiti nang mapait. Ang "pader" na itinayo ko sa loob ng maraming taon ay hindi lang basta natibag—tuluyan na itong nilusaw ng mga "soft boys" na ito.

At ang mas nakakatakot? Parang gusto ko pang maulit.