Katas ng Barako: Alay sa Tatlong SHS - Part 3

Lalong bumigat ang hangin sa loob ng poste. Ang haginit ng bagyong "Enteng" sa labas ay tila naging background music na lang sa masidhing tensyon sa loob ng maliit na cubicle. Si Brando ay parang isang higanteng nakakulong sa hawla—ang kanyang malalapad na tuhod ay halos humalik na sa mga hita nina Kenzo at Anton dahil sa sobrang sikip.

"Kuya Brando, parang inaantok ka na yata eh," pang-uurot ni Iñigo, habang nilalaro ang kanyang mamahaling phone. "Bawal matulog sa duty, 'di ba? Opo, alam naming bawal 'yun. Pero dahil tropa tayo, bibigyan ka namin ng paraan para magising."

"Hindi po ako inaantok, Sir Iñigo," depensa ni Brando, bagama't ang totoo ay lito na ang kanyang isip. Ang kanyang "pagtigas" ay hindi na maitago sa ilalim ng makapal na tela ng kanyang slacks, lalo na’t ang bawat galaw ni Anton sa tabi niya ay nagpaparamdam sa kanya ng kinis ng binti ng bata.

"Ganito na lang," sabi ni Kenzo na may mapanuring ngiti. "Mag-Bato-Bato-Pick tayo. Simple lang. Pero bawat talo mo, Kuya, may kukunin kaming isang gamit mo. Isang 'protection' mo laban sa lamig. Para naman magising ang dugo mo."

Natawa si Brando, 'yung tawang medyo kabado pero may halong pananabik. "Naku, Sir Kenzo, baka mapagalitan ako ng supervisor ko kapag nakita nilang hindi kumpleto ang suot ko."

"Sino namang makakakita, Kuya? Opo, kami lang ang nandito. Isang laro lang, pramis," hamon ni Anton (5'2"), na ngayon ay nakasampa na ang isang kamay sa malaking balikat ni Brando, damang-dama ang init na lumalabas sa ilalim ng uniporme.

Sa unang round, "Bato" ang labas ni Brando. "Papel" ang tatlo. Talo ang giant.

"Unang talo!" tuwang-tuwang sabi ni Iñigo. "Ibigay mo sa akin 'yang pito mo, Kuya. At 'yang belt mo, masyadong mabigat 'yan, baka mapagod ka lang."

Dahil sa "mabait" na nature at sa pressure ng tatlo, dahan-dahang tinanggal ni Brando ang kanyang duty belt. Nang mawala ang bigat ng sinturon, pakiramdam ni Brando ay lalong lumuwag ang kanyang pakiramdam, pero lalong naging vulnerable. Ang kanyang white shirt ay bahagyang nahila palabas, nagpapakita ng bakas ng kanyang abs sa ilalim ng manipis na tela.

"Round 2 na!" sigaw ni Kenzo.

Muling natalo si Brando. Sa pagkakataong ito, si Anton na ang lumapit. "Kuya, 'yung sapatos at medyas mo naman. Para mas komportable ka, ang basa na kaya ng labas."

Yumuko si Anton para tulungan si Brando na hubarin ang mabibigat na bota. Dahil sa sikip ng espasyo, ang ulo ni Anton ay nasa tapat mismo ng hita ni Brando. Ramdam ni Brando ang bawat haplos ng maliliit na kamay ni Anton sa kanyang binti habang tinatanggal ang medyas. Napahawak si Brando sa gilid ng mesa, ang kanyang mga daliri ay bumaon sa kahoy habang ang kanyang paghinga ay bumibilis.

"Kuya, relax ka lang. Bakit ka ba pinapawisan nang ganyan?" bulong ni Anton habang nakatingala kay Brando mula sa sahig, ang kanyang mga mata ay puno ng mapanuksong kislap.

"A-Ang init po kasi, Sir Anton..." nauutal na sagot ni Brando.

"Huling round na," seryosong sabi ni Kenzo, na ngayon ay nakatayo na sa pagitan ng mga hita ni Brando. "Pag natalo ka dito, Kuya... kailangang tanggalin mo na 'yang baro mo. Opo, 'wag kang mahiya. Kami-kami lang naman ang nakakakita sa 'yo. At sa totoo lang, parang mahihirapan kang kumilos kapag may emergency kung ganyan kasikip ang suot mo."

Talo ulit si Brando. Tila ba pinagkaisahan na siya ng tadhana—o sadyang magagaling lang mandaya ang mga "pilosopo."

"Sige na, Kuya Brando. Tropa naman tayo, 'di ba?" udyok ni Iñigo habang nakatutok na ang camera ng phone niya.

Ang dambuhalang guwardiya ay napalunok. Ang kanyang "Opo, Sir" ay naging isang pasukong buntong-hininga. Sa harap ng tatlong maliliit pero mapupusok na estudyante, dahan-dahang itinaas ni Brando ang kanyang mga kamay sa unang button ng kanyang uniporme. Habang lumuluwag ang bawat butones, lumalabas ang kanyang naglalakihang dibdib na hitik sa pawis at balahibo—isang tanawing tila ba ito ang pinakahihintay na "premyo" ng tatlo sa gabing ito ng bagyo.